Blog με σύνδρομο πολλαπλής προσωπικότητας, με υπολείμματα Gilles de la Tourette και Folie à deux

Να μην παρεξηγηθώ! Με χαροποιεί το επικοινωνιακό πρόσωπο του ΓΑΠ! Αν είναι ένα προσωπείο του που το φτιάξαν οι επικοινωνιολόγοι του, αυτό για μένα έχει μικρή σημασία.

Λίγο προσωπικό υπόβαθρο: Δεν ασχολούμαι με την πολιτική. Δεν είναι επιλογή, είναι άρνηση! Όταν μου μπαίνει το αγγούρι προτιμώ να το θεωρήσω βιασμό και να κάνω σαν να μην υπάρχει. Όχι η καλύτερη αντιμετώπιση σίγουρα. Έλα όμως που ακριβώς αυτό είναι που εχει περάσει στον Έλληνα: Η μιζέρια, η γκρίνια και η άρνηση.

Γιατί κύριε μου, όταν μέχρι σήμερα όλοι λέγαν, εμείς είμαστε η κυβέρνηση, παίρνουμε τις αποφάσεις και εσύ βάλε το χέρι στην τσέπη και εμπιστέψου μας για να σε απαυτώσουμε με την ησυχία μας εμείς το δεχόμαστε! Γιατί; Γιατί έτσι δεν φταίμε εμείς. Φταίει η κυβέρνηση, η πολιτική, το κράτος, το δημόσιο, το, το, το. Όχι εμείς! Εμείς μπορούμε να καθόμαστε και να γκρινιάζουμε μέσα στην μιζέρια μας με τον ίδιο τρόπο που κάνουμε όταν χάνει η ομάδα μας στο ποδόσφαιρο.

Ο ΓΑΠ είναι (φαίνεται) αδαής! Κάθε φορά που τον βλέπω σκέφτομαι “μα καλά, δεν ξέρει ότι μιλάει σε Έλληνες; Που νομίζει ότι ζει; Ο Έλληνας δεν αλλάζει!”.  Ο ΓΑΠ όμως εκεί: “Κόψε την γκρίνια και την μιζέρια. Είσαι πολίτης, είσαι το κράτος, για ότι καλό γίνει μπορείς να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου, η ευθύνη ξεκινάει από εσένα.” Δείχνει να σε θέλει στο παιχνίδι, δείχνει να νοιάζεται. Θέλει να πιστέψεις ότι είσαι καλύτερος από αυτό που νομίζεις ότι είσαι.

Αν κάποιος σου λέει κάτι συνέχεια για το ποιος είσαι τότε το πιστεύεις.Τουλάχιστον οι περισσότεροι.  Σε λένε όλοι άσχημο; Γίνεσαι άσχημος. Σε λένε όλοι άχρηστο; Γίνεσαι άχρηστος. Σου λένε ότι είσαι φτωχός, μίζερος και δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι; Ότι δεν αξίζεις κάτι καλύτερο; Γίνεσαι αυτό ακριβώς. Και γκρινιάζεις για την κατάστασή σου. Ή βρίσκεις την δύναμη να αποκτήσεις την δική σου φωνή και δύναμη και απομονώνεσαι από όσους προσπαθούν να σε μιζεριάσουν. Σε κάθε περίπτωση το σύστημα πέτυχε το σκοπό του. Δεν το πολυενοχλείς να πούμε την αλήθεια.

Γι’ αυτό μου αρέσει που ο Γιωργάκης αντί να σε τρομοκρατεί δουλεύει επικοινωνιακά να σου δώσει ελπίδα και ευθύνη. Υπάρχει πρόβλημα; Θα το ξεπεράσουμε. Έχεις πρόβλημα με εμάς; Πες το, ακούμε. Λάθη κάνουμε, αλλά δουλεύουμε και θέλουμε και εσένα στο κόλπο. Στο τέλος μπορεί να το πιστέψουμε κιόλας και να πάμε μπροστά.

Επίσης μου αρέσει που επιτέλους κάποιος μίλησε για παραγωγή: “Δεν θέλουμε να έρχονται σε εμάς γιατί έχουμε χαμηλούς μισθούς και συμφέρουμε, θα υπάρχει πάντα κάπου πιο φτηνα, θέλουμε να έρχονται γιατί προσφέρουμε ποιότητα”. Γιατί αν δεν παράγεις κάτι σαν χώρα, αν δεν έχεις επιχειρήσεις, τότε όσους μισθούς και να κόψεις δεν σώζεσαι.

Τελειώνοντας, να πω ότι δεν έχω αυταπάτες. Περιμένω την προδοσία από τον ΓΑΠ. Και αν με προδώσει αυτός, τότε θα τον μαχαιρώσουν πισώπλατα τα στελέχη του ή ο λαός που δεν θα αλλάξουν φιλοσοφία και θα προτιμήσουν την εξουσία, τα λεφτά και αντίστοιχα τον παρτακισμό τους. Δεν αλλάζει εύκολα ο άνθρωπος αν τον γαλουχείς δεκαετίες με αυτά.

Αλλά επιμένω: Ε λοιπόν, αν κάποιος με κάνει να νιώθω καλά την ώρα που οι άλλοι με βρίζουν τότε αυτόν θα κάνω παρέα. Τόσο απλά!

Σημείωση: Οποιεσδήποτε ατάκες μέσα  σε εισαγωγικά σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτολεξεί μεταφορές λεγομένων. Δεν είμαι δημοσιογράφος. Αφορούν το πως μεταφράζει το δικό μου κεφάλι οτιδήποτε ακούει να λέγεται και επηρεάζεται πάντα από τις δικές μου προσδοκίες και αντίληψη του κόσμου. Επίσης δεν περιμένω από κάποιον να συμφωνήσει. Να πω την αλήθεια περιμένω ότι σε κάποιο καιρό και εγώ μπορεί να διαφωνώ. Το blog αυτό αφορά την εκτόνωση του εγκεφάλου μου και σας δίδεται ως έχει.

Νίκος – Εκτός χαρακτήρα.