Η πρώτη είναι από μία διώροφη pub στη Swansea της Ουαλίας. Εκεί, το καπνιστήριο ήταν ένα μπαλκόνι που έβλεπε στον ακάλυπτο. Σαν σωστό φουαγιέ, πρόσφερε κατάλυμα, όχι μόνο στους καπνιστές, αλλά και σε όσους ήθελαν να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα και να συζητήσουν, μακριά από την βοή και την δυνατή μουσική. Ένα-δύο ζευγαράκια στις γωνίες επιδίδονταν στο ευγενές άθλημα του “ψηστηρίου”. Η ατάκα “μήπως έχεις αναπτήρα” είχε αντικατασταθεί με την φρασεολογία “πάμε έξω για ένα τσιγάρο;” ως προτροπή ξεμοναχιάσματος.

Η δεύτερη ήταν από κυριλάτη pub του Λονδίνου. Ξενέρωτη ήταν. Είχε και “πόρτα”. Όχι μόνο, είχε και ουρά στην πόρτα. Εκεί λοιπόν το κάπνισμα γινόταν ως εξής: Στην είσοδο του μαγαζιού, αντιδιαμετρικά από την ουρά της εισόδου, υπήρχε μία δεύτερη που πήγαινες για να καπνίσεις. Και έπρεπε να έχεις την σφραγιδούλα στο χέρι για να ξαναμπείς.. Ρόμπα, μεγάλη ρόμπα που σε έκανε να αισθάνεσαι ο άκυρος της υπόθεσης. Μόνο που στην ουρά των καπνιστών βρισκόταν το μισό μαγαζί. Το οποίο εκείνη τη στιγμή και χάλαγε την μόστρα και δεν κατανάλωνε ποτά.

Θυμάμαι κάτι που είχε πει η @rebeccaelia, αμερικανίδα με μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα σε ένα ποστ στο blog της:

Ένα πράγμα που χαρακτηρίζει τους Έλληνες είναι η ξεχωριστή έννοια που αντιλαμβάνονται την ελευθερία. Δεν μπορείς να περιμένεις ότι θα αλλάξεις σε μία νύχτα, ή ακόμα και σε μία ολόκληρη ζωή, τον τρόπο που σκέφτεται ένα ολόκληρο έθνος.

Περιμένω να δω τα τραγελαφικά που θα συμβούν στην Ελλάδα όταν και αν τελικά ισχύσει αυτή η ολοκληρωτική απαγόρευση. Εγώ θα καπνίζω σπίτι μου, μέχρι τελικά κάποτε κι εγώ να το κόψω τελείως.

Νίκος

Μπορεί να φταίει η ψυχοσύνθεσή μου αλλά: Ρε παιδιά, μέσα στα τόσα τρέχοντα ζητήματα της καθημερινότητας μας, το θέμα της έκθεσης μπορώ να το παραλληλίσω μόνο με το να σε υποδεχτεί η γυναίκα σου στο κρεβάτι την ημέρα της επετείου σας με κιλότα περιόδου! Το ξέρουμε ότι θέλετε ευέλικτο και φθηνό εργατικό δυναμικό, αλλά αυτό; Άσχετο εντελώς!

Είπα και ελλάλησα, ΟΥΓΚ!

Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά,

Νίκος

Σήμερα, χρειάστηκα 2 φωτογραφίες για μία δήλωση και σκέφτηκα, ποιος τρέχει σε φωτογραφεία τώρα, αφού έχω τα απαραίτητα. Ορίστε τα αποτελέσματα:

Πατήστε για μεγέθυνση

Και οι δύο παραπάνω φωτογραφίες χρησιμοποιούν flash. Η δεξιά είναι σε εσωτερικό χώρο, και όλο το φως προέρχεται από την φωτογραφική. Αυτή η γωνία δίνει τα αφύσικα αποτελέσματα που όλοι έχουμε συνηθίσει, αφού στην καθημερινότητα πάντα το φως προέρχεται από αλλού.

Η αριστερή φωτογραφία τραβήχτηκε στον πρωινό ήλιο, που ερχόταν από αριστερά. Δεξιά υπήρχε άσπρος τοίχος, η αντανάκλαση από τον οποίο γέμισε την δεξιά πλευρά του προσώπου μου. Το flash εδώ είναι βοηθητικό, όπως και επιβάλλεται να είναι. Αν δεν προσπαθούσα να φτιάξω φωτογραφία για ταυτότητα μπορεί και να μην το χρησιμοποιούσα καθόλου και να πάρω και μερικές όμορφες σκιές.

Αναρωτηθείτε αυτά λοιπόν την επόμενη φορά που θα πείτε “πως είμαι έτσι” βλέποντας φωτό σας στο facebook. Εδώ είμαι αγουροξυπνημένος, ακόμα τα μάτια μου έχουνε φωτοφοβία αλλά η αριστερή φωτογραφία, αν και δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει βραβείο είναι σίγουρα ομορφότερη.

Μάθετε να χρησιμοποιείτε το flash σας σωστά! Στην τελική, θέλουμε να σας θαυμάζουμε!

Υπογραφή:

Ο Φωτογράφος

Μετά από ένα απογευματάκι σκέψης, κατέληξα σε χοντρικά αυτή τη λίστα:

Πιστεύω με 900 ευρόπουλα μαζί με τα μερικά ψιλοκαλούδια είναι καλό σύστημα. Αλλά θέλω γνώμες για να αποφύγω τυχόν ‘κλασσικά’ λάθη

Κάρτα γραφικών δεν υπάρχει, λειτουργεί σαν GPU ο ίδιος ο επεξεργαστής.

Λίγο προσωπικό υπόβαθρο: Δεν ασχολούμαι με την πολιτική. Δεν είναι επιλογή, είναι άρνηση! Όταν μου μπαίνει το αγγούρι προτιμώ να το θεωρήσω βιασμό και να κάνω σαν να μην υπάρχει. Όχι η καλύτερη αντιμετώπιση σίγουρα. Έλα όμως που ακριβώς αυτό είναι που εχει περάσει στον Έλληνα: Η μιζέρια, η γκρίνια και η άρνηση.

Γιατί κύριε μου, όταν μέχρι σήμερα όλοι λέγαν, εμείς είμαστε η κυβέρνηση, παίρνουμε τις αποφάσεις και εσύ βάλε το χέρι στην τσέπη και εμπιστέψου μας για να σε απαυτώσουμε με την ησυχία μας εμείς το δεχόμαστε! Γιατί; Γιατί έτσι δεν φταίμε εμείς. Φταίει η κυβέρνηση, η πολιτική, το κράτος, το δημόσιο, το, το, το. Όχι εμείς! Εμείς μπορούμε να καθόμαστε και να γκρινιάζουμε μέσα στην μιζέρια μας με τον ίδιο τρόπο που κάνουμε όταν χάνει η ομάδα μας στο ποδόσφαιρο.

Ο ΓΑΠ είναι (φαίνεται) αδαής! Κάθε φορά που τον βλέπω σκέφτομαι “μα καλά, δεν ξέρει ότι μιλάει σε Έλληνες; Που νομίζει ότι ζει; Ο Έλληνας δεν αλλάζει!”.  Ο ΓΑΠ όμως εκεί: “Κόψε την γκρίνια και την μιζέρια. Είσαι πολίτης, είσαι το κράτος, για ότι καλό γίνει μπορείς να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου, η ευθύνη ξεκινάει από εσένα.” Δείχνει να σε θέλει στο παιχνίδι, δείχνει να νοιάζεται. Θέλει να πιστέψεις ότι είσαι καλύτερος από αυτό που νομίζεις ότι είσαι.

Αν κάποιος σου λέει κάτι συνέχεια για το ποιος είσαι τότε το πιστεύεις.Τουλάχιστον οι περισσότεροι.  Σε λένε όλοι άσχημο; Γίνεσαι άσχημος. Σε λένε όλοι άχρηστο; Γίνεσαι άχρηστος. Σου λένε ότι είσαι φτωχός, μίζερος και δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι; Ότι δεν αξίζεις κάτι καλύτερο; Γίνεσαι αυτό ακριβώς. Και γκρινιάζεις για την κατάστασή σου. Ή βρίσκεις την δύναμη να αποκτήσεις την δική σου φωνή και δύναμη και απομονώνεσαι από όσους προσπαθούν να σε μιζεριάσουν. Σε κάθε περίπτωση το σύστημα πέτυχε το σκοπό του. Δεν το πολυενοχλείς να πούμε την αλήθεια.

Γι’ αυτό μου αρέσει που ο Γιωργάκης αντί να σε τρομοκρατεί δουλεύει επικοινωνιακά να σου δώσει ελπίδα και ευθύνη. Υπάρχει πρόβλημα; Θα το ξεπεράσουμε. Έχεις πρόβλημα με εμάς; Πες το, ακούμε. Λάθη κάνουμε, αλλά δουλεύουμε και θέλουμε και εσένα στο κόλπο. Στο τέλος μπορεί να το πιστέψουμε κιόλας και να πάμε μπροστά.

Επίσης μου αρέσει που επιτέλους κάποιος μίλησε για παραγωγή: “Δεν θέλουμε να έρχονται σε εμάς γιατί έχουμε χαμηλούς μισθούς και συμφέρουμε, θα υπάρχει πάντα κάπου πιο φτηνα, θέλουμε να έρχονται γιατί προσφέρουμε ποιότητα”. Γιατί αν δεν παράγεις κάτι σαν χώρα, αν δεν έχεις επιχειρήσεις, τότε όσους μισθούς και να κόψεις δεν σώζεσαι.

Τελειώνοντας, να πω ότι δεν έχω αυταπάτες. Περιμένω την προδοσία από τον ΓΑΠ. Και αν με προδώσει αυτός, τότε θα τον μαχαιρώσουν πισώπλατα τα στελέχη του ή ο λαός που δεν θα αλλάξουν φιλοσοφία και θα προτιμήσουν την εξουσία, τα λεφτά και αντίστοιχα τον παρτακισμό τους. Δεν αλλάζει εύκολα ο άνθρωπος αν τον γαλουχείς δεκαετίες με αυτά.

Αλλά επιμένω: Ε λοιπόν, αν κάποιος με κάνει να νιώθω καλά την ώρα που οι άλλοι με βρίζουν τότε αυτόν θα κάνω παρέα. Τόσο απλά!

Σημείωση: Οποιεσδήποτε ατάκες μέσα  σε εισαγωγικά σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτολεξεί μεταφορές λεγομένων. Δεν είμαι δημοσιογράφος. Αφορούν το πως μεταφράζει το δικό μου κεφάλι οτιδήποτε ακούει να λέγεται και επηρεάζεται πάντα από τις δικές μου προσδοκίες και αντίληψη του κόσμου. Επίσης δεν περιμένω από κάποιον να συμφωνήσει. Να πω την αλήθεια περιμένω ότι σε κάποιο καιρό και εγώ μπορεί να διαφωνώ. Το blog αυτό αφορά την εκτόνωση του εγκεφάλου μου και σας δίδεται ως έχει.

Νίκος – Εκτός χαρακτήρα.

Μου έχει μείνει απωθημένο να κάνω χιονισμένα Χριστούγεννα, αλλά μιας και δεν κάθεται, βάζω και εγώ ποτάκι με ρούμι να χωνέψω την γαλοπούλα και μπαίνω στο πνεύμα της ζέστης:

Τουλάχιστον χιονίζει στο blog μου!

Έχω αρκετή σχέση με τους υπολογιστές. Αλλά δεν είμαι χωμένος όπως πολλοί που θα διαβάσουν αυτό το μήνυμα. Κι όμως, κάνοντας παρέα μαζί τους σε ένα twitter, συνδιασμένο με μία περίοδο ηρεμίας μετά το στρατό στην οποία αποφάσισα να ξαναγουστάρω με το θέμα υπολογιστές, άρχισα να καταλαβαίνω πράγματα που γίνονται γύρω μου.

Είμαι στην καφετέρια. Έχει δωρεάν WiFi.  Στην διάρκεια των ωρών που κάθομαι εκεί βλέπω τα εξής:

• Τον φίλο μου που πέρασε επειδή μετακόμισε και ακόμα δεν έχει ίντερνετ να κατεβάσει όλο το git του λειτουργικού του, τα mail του και ότι χρειαζόταν για την δουλειά του.
• Έναν άλλον με κινητό με qwerty, να τσεκάρει με SSH τους χρήστες στους οποίους μοιράζει δωρεάν internet από το router του στο σπίτι.
• Τον Πατριναρά κατά τα άλλα ο οποίος σπούδασε αρκετά χρόνια Αθήνα ώστε να σκέφτεται λίγο περισσότερο, να είναι με το iphone συνέχεια στο chat και τα μηνύματα να μιλάει με γκομενάκια και να τσεκάρει τα αθλητικά.
• Τον δεύτερο με το iphone να τό’χει σαν παιχνιδομηχανή και χαίρεται!
• Τον τυπά που κάνει γραφιστική για την πάρτη του με photoshop στο laptop.
• Εμένα να διαβάζει το twitter feed από το κινητό
• Τα 19χρονα 20χρονα κοριτσάκια που έρχονται με το netbook και τσεκάρουνε το facebook τους να δούνε ποιός σχολίασε τις φωτογραφίες τους.

Facebook; Έναν υπολογιστή και ένα facebook φαίνεται πιά να το έχουν όλοι.

Και αναρωτιέμαι. Δώσαμε υπολογιστές, ότι κι αν είναι αυτοί ή πως θα χρησιμοποιηθούν στο γυμνάσιο. Τους βάλαμε δυνητικά στην πληροφορία. αν όχι αυτά τα παιδιά, τα επόμενα, πως θα λειτουργούν όταν θα μεγαλώσουν; Στα 20, τα 25;;;

Θέλω να φανταστώ λίγο το μέλον και ονειροπολώ!

Μάλλον πρέπει να πάω μια βόλτα Ιαπωνία ^_^

kathe mera mporeis na xarizeis mia mezoura xamogelo,mia mezoura aisiodoksia kai polu polu agaph!!! giati einai to pan………

Εμπνεύστηκα ο κακομοίρης, βοήθησε και η ώρα που είναι 4 τα μεσάνυχτα μιας τσαγγαροδευτέρας και σχολίασα το εξής:

Προσοχή προσοχή!!!!!

Διάβασα ότι τα παραπάνω συστατικά σύμφωνα με τον ΕΟΦ περιέχουν ουσίες οι οποίες προκαλούν εκτός των άλλων: Χαρά, ευτυχία, καλή διάθεση, όμόνοια, και αναστέλουν θεμελιώδεις αξίες της καθημερινότητας όπως: Μιζέρια, γκρίνια, φόβος, διχόνια που είναι απαραίτητες για την σωστή λειτουργία του τρόπου ζωής μας!

Ως εκ τούτου οι ουσίες αυτές θεωρούνται ελεγχόμενες και η διακίνηση τους τιμωρείται με εξοστρακισμό “λόγω ρομαντισμού και ανθρωπιάς”

Γιατρέ μου, τι συμπέρασμα βγάζεις εσύ;;;;;

Copy paste στάτους από το facebook:

Kanenas antras,k kamia gunaika den aksizei ta dakrua sou..O monos pou ta aksizei, den 8a se kanei pote na klapseis…

Μεγαλώστε ρε γαμώτο! Δεν είστε 16 χρονών κοριτσάκια. Στην τελική, αν πεθάνει κάποιος που αγαπάς δεν θα κλάψεις; Παραφράζω έχοντας ξεχάσει την πηγή: “Το κλάμμα από την πρώτη στιγμή που γεννιέσαι είναι δείγμα ότι είσαι ζωντανός”. Και ότι έχεις την ικανότητα να νιώσεις..

Απαντάω ως εξής:

Όλοι οι άντρες, όλες οι γυναίκες αξίζουν τα δάκρυα σου.. Και αυτός που θα τα αξίζει πιο πολύ, αυτός θα σε κάνει να κλάψεις περισσότερο απ’όλους..

Έχω να πω πολλά, αλλά σίγουρα θα χάσω το νόημα. Αντ’ αυτού:

Ο έρωτας, η αγάπη είναι άνευ όρων παράδοση όλης σου της άμυνας στον άλλον και στον πόνο! Deal with it και μην μου τα σπάτε με τσιτάτα του σχολείου!

Λίγο πιο πέρα, Τεξανός αστυνομικός με άσπρο καπέλο και ray-ban γυαλί μας σταματάει! Μετά από δύο τρεις ερωτήσεις που κάνει, καταλαβαίνουμε ότι είναι παρανοικός, χώνεται στο πίσω κάθισμα, βγάζει οπλο και με αναγκάζει να οδηγάω με την όπισθεν, ανάποδα σε παραλιακή.

Κατάληξη: Ο τύπος τρώει φρίκη και αρχίζει να μεταμορφώνεται, βρίσκω ευκαιρία και σταματάω, πεταγόμαστε έξω από το αμάξι, μετά από 2 μέτρα μου κολάει το πιστόλι στον κρόταφο… και τρώει τον πυροσβεστήρα στο σβέρκο από την κοπελιά!

Από εκεί μέχρι που ξύπνησα θυμάμαι απλά κλοτσιές, φωνές, μυαλά και αίματα..