Archive for the ‘ Άγνωστος επισκέπτης ’ Category

Μεταφρασμένο ποίημα: Φαντασια

Απόψε θα σου φτιάξω μια ιστορία.
Θά’χει ένα δείγμα, ένα πετάρισμα αραχνούφαντης παρεκτροπής. Θα αγγίξει απαλά πάνω στα χείλη σου, στέλνοντας μία απαλή γραμμή φωτιάς στο λαιμό σου. Ένα φιλί από μνήμες, ψίθυρους, μυστικά, πλεγμένα μαζί με βιάση, μία ανάσα που βγήκε στο πρώτο άγγιγμα του δειλινού. Μην κουνηθείς. Θα σου τα ψιθυρίσω στο αυτί.

Όταν σου δίνω ιστορίες, όταν βάζω λέξεις στην σειρά μόνο για σένα, ό,τι επιθυμείς είναι οι φαντασιώσεις μου, και οι ώρες του ξύπνιου σου η ηδονή μου. Περνάω τη γλώσσα μου όχι μόνο πάνω απ’το λακάκι των μηρών σου, όχι αρκετά για να δαγκώσω το όνομα μου από τα τρεμάμενα χείλη σου, θέλω να κυριεύσω το μυαλό σου, να πλημμυρίσω τις φλέβες της καρδιάς σου. Όταν ξυπνάς, θα έχεις τη θύμησή μου. Όταν κοιμάσαι, θα είμαι στα όνειρά σου. Όταν χτυπά η καρδιά σου, θα ακούς την ηχώ από τα βήματά μου στο πάτωμα.
Μόνο τότε θα αρχίσω να νιώθω ικανοποίηση.

Λέξεις. Δεν είναι ποτέ αρκετές. Κι όμως, όσο μεγάλη και νά’ναι η ιστορία, η φαντασία ξεκινά εδώ.


Μεταφρασμένο ποίημα από μία αγαπητή ψυχή που γνώρισα κάποτε στην Ουαλία. Πρωτότυπο εδώ:

http://thecourtrose.blogspot.gr/2012/11/fantasy.html

Πρώτη φθινοπωρινή πανσέληνος

Δεν συνηθίζω να ποστάρω στίχους.  Είναι σπάνιο έστω και να τους δίνω σημασία.

Μπορεί να φταίει η πανσέληνος, μπορεί κάτι άλλο.

Αλλά αυτό το τραγούδι περιγράφει με λόγια πράγματα που σκέφτομαι και ούτε στον εαυτό μου δεν μπορώ να περιγράψω.

Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Παύλος Παυλίδης

Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά
Ακούω το σφυγμό σου να χτυπάει
Μέσα στο στήθος μου για λίγο σταματάει
Ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει

Όταν πεθαίνει η ομορφιά παντού τριγύρω
Σε ψάχνω γύρω αλλά σε βρίσκω εντός μου
Γύρω απ' τον ήλιο σου κάνω ένα γύρο
Και προσγειώνομαι σ' ένα καινούριο κόσμο

Κατρακυλάω μέσα στον ύπνο μου σα βράχος
Ακούς σκυλιά να ουρλιάζουνε και τρέχεις
Καθώς ξυπνάω μου ψιθυρίζεις "να προσέχεις"
"Πώς άντεξες τόσο καιρό μονάχος;"

Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά
Ένα πουλί χτυπάει στα τζάμια και πεθαίνει
Πάνω απ' την πόλη η ψυχή του ανεβαίνει
Και ζωγραφίζει στον ορίζοντα φτερά

Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά
Γίνεται ο κόσμος γυάλινα κομμάτια
Μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια
Ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει 

Νίκος: Γραμμένο από τον…. έλα ντε, ποιος είσαι πάλι εσύ;;;;; Κάπου σε θυμάμαι αλλά που; Έμενες εδώ παλιά;

Φωνή: …αστράφτει, κοίτα φως…

Μα έτσι όπως με κοιτάς μ’ αυτά τα μάτια
Ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει