Archive for the ‘ Νίκος ’ Category

Μεταφρασμένο ποίημα: Φαντασια

Απόψε θα σου φτιάξω μια ιστορία.
Θά’χει ένα δείγμα, ένα πετάρισμα αραχνούφαντης παρεκτροπής. Θα αγγίξει απαλά πάνω στα χείλη σου, στέλνοντας μία απαλή γραμμή φωτιάς στο λαιμό σου. Ένα φιλί από μνήμες, ψίθυρους, μυστικά, πλεγμένα μαζί με βιάση, μία ανάσα που βγήκε στο πρώτο άγγιγμα του δειλινού. Μην κουνηθείς. Θα σου τα ψιθυρίσω στο αυτί.

Όταν σου δίνω ιστορίες, όταν βάζω λέξεις στην σειρά μόνο για σένα, ό,τι επιθυμείς είναι οι φαντασιώσεις μου, και οι ώρες του ξύπνιου σου η ηδονή μου. Περνάω τη γλώσσα μου όχι μόνο πάνω απ’το λακάκι των μηρών σου, όχι αρκετά για να δαγκώσω το όνομα μου από τα τρεμάμενα χείλη σου, θέλω να κυριεύσω το μυαλό σου, να πλημμυρίσω τις φλέβες της καρδιάς σου. Όταν ξυπνάς, θα έχεις τη θύμησή μου. Όταν κοιμάσαι, θα είμαι στα όνειρά σου. Όταν χτυπά η καρδιά σου, θα ακούς την ηχώ από τα βήματά μου στο πάτωμα.
Μόνο τότε θα αρχίσω να νιώθω ικανοποίηση.

Λέξεις. Δεν είναι ποτέ αρκετές. Κι όμως, όσο μεγάλη και νά’ναι η ιστορία, η φαντασία ξεκινά εδώ.


Μεταφρασμένο ποίημα από μία αγαπητή ψυχή που γνώρισα κάποτε στην Ουαλία. Πρωτότυπο εδώ:

http://thecourtrose.blogspot.gr/2012/11/fantasy.html

Advertisements

Το φουαγιέ και η ουρά

Τις τελευταίες μέρες που συζητάμε την ολική απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους μου έρχονται συνέχεια στο μυαλό δύο εικόνες από την μοναδική και σύντομη παραμονή μου στην Αγγλία. Θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας:

Η πρώτη είναι από μία διώροφη pub στη Swansea της Ουαλίας. Εκεί, το καπνιστήριο ήταν ένα μπαλκόνι που έβλεπε στον ακάλυπτο. Σαν σωστό φουαγιέ, πρόσφερε κατάλυμα, όχι μόνο στους καπνιστές, αλλά και σε όσους ήθελαν να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα και να συζητήσουν, μακριά από την βοή και την δυνατή μουσική. Ένα-δύο ζευγαράκια στις γωνίες επιδίδονταν στο ευγενές άθλημα του «ψηστηρίου». Η ατάκα «μήπως έχεις αναπτήρα» είχε αντικατασταθεί με την φρασεολογία «πάμε έξω για ένα τσιγάρο;» ως προτροπή ξεμοναχιάσματος.

Η δεύτερη ήταν από κυριλάτη pub του Λονδίνου. Ξενέρωτη ήταν. Είχε και «πόρτα». Όχι μόνο, είχε και ουρά στην πόρτα. Εκεί λοιπόν το κάπνισμα γινόταν ως εξής: Στην είσοδο του μαγαζιού, αντιδιαμετρικά από την ουρά της εισόδου, υπήρχε μία δεύτερη που πήγαινες για να καπνίσεις. Και έπρεπε να έχεις την σφραγιδούλα στο χέρι για να ξαναμπείς.. Ρόμπα, μεγάλη ρόμπα που σε έκανε να αισθάνεσαι ο άκυρος της υπόθεσης. Μόνο που στην ουρά των καπνιστών βρισκόταν το μισό μαγαζί. Το οποίο εκείνη τη στιγμή και χάλαγε την μόστρα και δεν κατανάλωνε ποτά.

Θυμάμαι κάτι που είχε πει η @rebeccaelia, αμερικανίδα με μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα σε ένα ποστ στο blog της:

Ένα πράγμα που χαρακτηρίζει τους Έλληνες είναι η ξεχωριστή έννοια που αντιλαμβάνονται την ελευθερία. Δεν μπορείς να περιμένεις ότι θα αλλάξεις σε μία νύχτα, ή ακόμα και σε μία ολόκληρη ζωή, τον τρόπο που σκέφτεται ένα ολόκληρο έθνος.

Περιμένω να δω τα τραγελαφικά που θα συμβούν στην Ελλάδα όταν και αν τελικά ισχύσει αυτή η ολοκληρωτική απαγόρευση. Εγώ θα καπνίζω σπίτι μου, μέχρι τελικά κάποτε κι εγώ να το κόψω τελείως.

Νίκος

Σκέφτομαι και γράφω..

Πήρε το μάτι μου το θέμα της έκθεσης στις πανελλήνιες σήμερα: «Αυτομόρφωση».. WTF?

Μπορεί να φταίει η ψυχοσύνθεσή μου αλλά: Ρε παιδιά, μέσα στα τόσα τρέχοντα ζητήματα της καθημερινότητας μας, το θέμα της έκθεσης μπορώ να το παραλληλίσω μόνο με το να σε υποδεχτεί η γυναίκα σου στο κρεβάτι την ημέρα της επετείου σας με κιλότα περιόδου! Το ξέρουμε ότι θέλετε ευέλικτο και φθηνό εργατικό δυναμικό, αλλά αυτό; Άσχετο εντελώς!

Είπα και ελλάλησα, ΟΥΓΚ!

Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά,

Νίκος

Περί του κυνός

Το σκυλάκι στην κεφαλίδα του blog το λέγανε Μπάμπη.

Ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους στο στρατόπεδο του τεχνικού στη Μυτιλήνη. Λιγάκι ζήτουλας αλλά πάντα περιχαρής και πιστός.

Ο Μπάμπης

Ο Μπάμπης

Τα βράδια κοιμότανε μαζί με την άλλη μασκότ του στρατοπέδου, την γατούλα μας την Μίρλα.

Ο μπάμπης και η Μίρλα

Ο Mπάμπης και η Μίρλα

Δεν θα ξεχάσω το ανεπανάληπτο σκηνικό: Να κάθεται παρέα στη σκοπιά μέχρι που έφευγε τρέχοντας για τον θάλαμο για να συνοδέψει την αλλαγή! Πιο περίεργο πράγμα από σκύλο δεκανέα αλλαγής δεν πέτυχα στον στρατό.

Τον Μπάμπη μετά από κάνα δίμηνο τον διώξανε! Του εύχομαι να έχει βρει καλό φαΐ και μπόλικες σκυλίτσες. Ώρες ώρες κέρδιζε σε ανθρωπιά την πλειοψηφία αυτών που μοιραζόμουν το στρατιωτικό μου.

Νίκος, still as myself

About

Α! Μου το’ πε κι ο ψυχολόγος: Αν σκέφτομαι κάτι να προσπαθώ να το γράψω. Και ας μην βγάζει νόημα. Φέρνει λιγάκι τα πράγματα σε προοπτική. Και έτσι ίσως οι προσωπικότητες αρχίσουν να δουλεύουν μαζί.

Μάλλον προτρέχω όμως. Είμαι ο Νίκος, υπολογιστάκιας, ερασιτέχνης μουσικός και φωτογράφος, με αγάπη στα αεροπλάνα. Γλυκός αλλά kinky, ευγενικός αλλά και κυνικός σε ότι με πονάει. Είμαι παρατηρητής της ανθρώπινης διάδρασης και πασχίζω μάταια να την καταλάβω.

Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι είμαι μία μάζα από προσωπικότητες, διακριτές και η καθεμία με τα δικά της θέλω, τα δικά της όνειρα, τις δικές της αυταπάτες και τις δικές τις απογοητεύσεις. Μερικές φορές με τραβάνε σαν διελκυστίνδα από εδώ και από εκεί.

Αλλά μεγαλώνω και αποκτάω βούληση πάνω τους. Με την πείρα ξέρω πως πρέπει να εκφραστούν και να στραφούν όλες προς το ίδιο σημείο. Δεν θα με δείτε χωρίς χαμόγελο.

Ορίστε λοιπόν. Ένα blog για ό,τι με ενδιαφέρει, ό,τι με προβληματίζει. Εμένα ως τον άνθρωπο, τον ψυχολόγο, τον πιλότο, τον @kammenostasocialmedia, τον υπολογιστάκια, τον μουσικό, τον geek.. Ένα κακό μόνο. Θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν τον συγγραφέα, και αυτός δεν έχει όρεξη πάντα.

Νίκος, as himself